غزلیات
از مجموعه اشعار اوحدی مراغهای در دیوان اشعار
فهرست اشعار
غزل شمارهٔ ۵۵۱
دل خود را به دیدار تو حاجتمند میدانم غم هجر تو بنیادم بخواهد کند، میدانم مرا گویی: سر خود گیر و پایم بستهای محکم عظیم …
غزل شمارهٔ ۵۵۲
چو بدیدی که ز عشقت به چه شکل و به چه سانم نپسندم که فریبی به فسون و به فسانم مکن از غصّه زبونم، که نه بیدانش و دونم تو …
غزل شمارهٔ ۵۵۳
زلف مشکینت چو دامست، ای صنم عارضت ماه تمامست، ای صنم تا بود بر دیگران وصلت حلال بر من اسایش حرامست، ای صنم زان دهان تنگ …
غزل شمارهٔ ۵۵۴
تختگاه حسن را قد تو شاهست، ای صنم آسمان لطف را روی تو ماهست، ای صنم زان رخ آیینهفام اندر دل ریش منست زخمها، لیکن کرا یا…
غزل شمارهٔ ۵۵۵
تو گلشن حسنی و ما چون خار و خاشاک، ای صنم از ما چرا رنجیدهای؟ حاشاک، حاشاک! ای صنم آثار خشم و چشم تو کفرست و ایمان، ای …
غزل شمارهٔ ۵۵۶
گر شبی چارهٔ این درد جدایی بکنم از شب طرهٔ او روز نمایی بکنم ور به دست آورم از شام دو زلفش گرهی تا سحر بر رخ او غالیه سا…
غزل شمارهٔ ۵۵۷
به آن سرم که: سر خود ز می چو مست کنم گذر به کوچهٔ آن ترک میپرست کنم به خیره سوختنم دست یافت دوست، مگر به چاره ساختن آن …
غزل شمارهٔ ۵۵۸
بسیار بد کردی ولی نیکو سرانجامت کنم گر زین شراب صرف من یک جرعه در جامت کنم شبخیز کردی نام خود، تا صبح سازی شام خود هر ش…
غزل شمارهٔ ۵۵۹
جای آن دارد که: من بر دیدها جایت کنم رایگان باشی اگر، جان در کف پایت کنم پسته حیران آید و شکر به تنگ آید ز شرم چون حدیث …
غزل شمارهٔ ۵۶۰
آمدهام که صف این صفهٔ بار بشکنم صدرنشین صفه را رونق کار بشکنم روی به سنت آورم، میوهٔ جنت آورم صورت حور بشکنم، سورهٔ نار…