غزلیات
از مجموعه اشعار اوحدی مراغهای در دیوان اشعار
فهرست اشعار
غزل شمارهٔ ۵۳۱
گر مرغ این هوایی، بال و پرت بسوزم ور حال دل نمایی، دل در برت بسوزم من شمع گشتم و تو پروانه، تا به زاری در پای من بمیری، …
غزل شمارهٔ ۵۳۲
روزی بر آن شمع چو پروانه بسوزم در خویش زنم آتش و مردانه بسوزم چون با من بیگانه غمش را سر خویشست با خویش در آمیزم و بیگان…
غزل شمارهٔ ۵۳۳
گمان مبر که به جور از بر تو برخیزم به اختیار ز خاک در تو برخیزم نه چون کلاه توام، کین چنین بهر بادی چو ترک من بکنی از سر…
غزل شمارهٔ ۵۳۴
من مستم و ز مستی در یار میگریزم زنار بسته محکم، زین نار میگریزم هر چند بادهٔ او مرد افگنست و قاتل من جای خویش دیدم، هشی…
غزل شمارهٔ ۵۳۵
مرا مجال نباشد که: یار او باشم مگر همین که: به دل دوستار او باشم اگر بهر دو جهانش بها کنم یک موی هنوز در دو جهان شرمسار …
غزل شمارهٔ ۵۳۶
سخن بگوی چو من در سخن نمیباشم که در حضور تو با خویشتن نمیباشم چو بوی پیرهنت بشنوم ز خود بروم چنان که گویی در پیرهن نمی…
غزل شمارهٔ ۵۳۷
عیب من نیست که در عشق تو تیمار کشم بار بر گردن من چون تو نهی بار کشم بر سر خاک درت گر بودم راه شبی سرمهوارش همه در دیده…
غزل شمارهٔ ۵۳۸
یارب، تو حاضری که ز دستش چه میکشم؟ وز عشوههای نرگس مستش چه میکشم؟ صد نوبت آزمودم و جز بند دل نبود دیگر کمند زلف چو شستش…
غزل شمارهٔ ۵۳۹
دست عشقت قدحی داد و ببرد از هوشم خم می گو: سر خود گیر، که من در جوشم بر رخ من در میخانه ببندید امشب که کسی نیست که: هر …
غزل شمارهٔ ۵۴۰
عشقت چو ستم کرد و جفا بر تن و توشم از ناله و زاری نتوان کرد خموشم من عاشق آن گوشهٔ چشمم، به رفیقان پیغام بده تا: ننشینند…