غزلیات
از مجموعه اشعار اوحدی مراغهای در دیوان اشعار
فهرست اشعار
غزل شمارهٔ ۲۲۱
با زلف او مردانگی باد صبا را میرسد وز روی او دیوانگی زلف دو تا را میرسد هست از میان او کمر بر هیچ، آری در جهان بر خورد…
غزل شمارهٔ ۲۲۲
حدیث آرزومندی قلم دشوار بنویسد ز بهر آنکه اندک باشد، از بسیار بنویسد ز کاردوست بسیارست گفتن قصه با دشمن به کار افتاده گو…
غزل شمارهٔ ۲۲۳
آنکه دلم برد و جور کرد و جدا شد صید ندیدم ز بند او، که رها شد با دگران سرکشی نمود و تکبر سرکش و بیدادگر به طالع ما شد رن…
غزل شمارهٔ ۲۲۴
تا رسم جگرخواری پیش تو روا باشد عشق تو مرا مشکل کاری به نوا باشد شمشماد همی لرزد چون بید ز بالایت بالای چنین رعنا، در شه…
غزل شمارهٔ ۲۲۵
پرسش خستهای روا باشد که درین درد بیدوا باشد بنماید ترا، چنانکه تویی اگر آیینه را صفا باشد بیقفا روی نیست در خارج وندر…
غزل شمارهٔ ۲۲۶
دلی که با سر زلف تو آشنا باشد گمان مبر که ز خاک درت جدا باشد اگر تو همچو جهان خرمی،ولیک جهان تو خود معاینه دانی که بیوف…
غزل شمارهٔ ۲۲۷
نمیبینم بت خود را، نمیدانم کجا باشد؟ دلم آرام چون گیرد؟ که جان از وی جدا باشد کسی حال دل مجروح من داندکه: همچون من به …
غزل شمارهٔ ۲۲۸
تا دلم بر رخ چون ماه تمامت باشد ناله و زاری من بر در و بامت باشد در قیامت همه را چشم بسویی و مرا چشم سوی تو و گوشم به سل…
غزل شمارهٔ ۲۲۹
بهار و بوستان ما سر کوی تو بس باشد چراغ مجلس ما پرتو روی تو بس باشد برای نزهت ار وقتی بیارایند جنت را مرا از هر که در جن…
غزل شمارهٔ ۲۳۰
هر که آن قامت و بالای بلندش باشد چه نظر بر دل بیمار نژندش باشد؟ اندر آیینهٔ او روی کسی ننماید مگر آن روی که بر پای سمندش…