قصاید
از مجموعه اشعار اوحدی مراغهای در دیوان اشعار
فهرست اشعار
قصیدهٔ شمارهٔ ۲۱ - وله رحمةالله علیه
میان کار فروبند و کار راه بساز که کار سخت مخوفست و راه نیک دراز ز جنبش تو سبق بردنی نیاید، لیک بکوش تا ز رفیقان خود نمان…
قصیدهٔ شمارهٔ ۲۲ - وله فیالمناجات
گر گناهی کردم و دارم، خداوندا، ببخش چون گنه را عذر میآرم، خداوندا، ببخش پای خجلت را روایی نیست بر درگاه تو دست حاجت پیش…
قصیدهٔ شمارهٔ ۲۳ - وله بردالله مضجعه
چو دیده کرد نظر، دل دراوفتاد چو دل در اوفتاد، فرو برد پای مرد به گل ز دل چو دیده بر نجست و تن ز هر دو به درد نه عشق باد …
قصیدهٔ شمارهٔ ۲۴ - وله طابالله ثراه
مردم نشسته فارغ و من در بلای دل دل دردمند شد، ز که جویم دوای دل؟ از من نشان دل طلبیدند بیدلان من نیز بیدلم، چه نوازم نوا…
قصیدهٔ شمارهٔ ۲۵ - وله نورالله قبره
مسلمانان، سلامت به، چو بتوانید، من گفتم دل بیچارگان از خود مرنجانید، من گفتم به مال و جاه چندینی نباید غره گردیدن ز گرد …
قصیدهٔ شمارهٔ ۲۶ - وله فی فضیلة الصبح
چشم صاحب دولتان بیدار باشد صبحدم عاشقان را نالهای زار باشد صبحدم آن جماعت را که در سینه ز شوق آتش بود کارگاه سوز دل بر ک…
قصیدهٔ شمارهٔ ۲۷ - وله غفرالله ذنوبه
سرم خزینهٔ خوفست و دل سفینهٔ بیم ز کردهٔ خود و اندیشهٔ عذاب الیم گناه کرده به خروار، هیچ طاعت نه مگر ببخشدم از لطف خود خ…
قصیدهٔ شمارهٔ ۲۸ - وله غفرالله ذنوبه
بار بسیارست و راه دور در پیش، ای جوان این زمان از محنت پیری بیندیش، ای جوان کیش بر بستی که نفس دیگری قربان کنی نفس خود ق…
قصیدهٔ شمارهٔ ۲۹ - وله فی شکایةالزمان
دلخسته همی باشم، زین ملک به هم رفته خَلقی همه سرگردان، دلمرده و دَمرفته یک بنده نمییابم، هنجارِ وفا دیده یک خواجه نم…
قصیدهٔ شمارهٔ ۳۰ - وله طابالله ثراه
ای صوفی سرد نارسیده چون پیر شدی جهان ندیده؟ گفتی که: مرید پرورم من آه از سخن نپروریده! تو عام خری و عامیان خر ایشان زتو …