الباب الثانی: فی الشرعیّات و ما یتعلق بها

از مجموعه اشعار اوحدالدین کرمانی در دیوان رباعیات

دسته‌بندی

۱۴۷

شعر

فهرست اشعار

دل را دیدم شیفته در راه هوس وز غایت غم نه پیش می دید و نه پس گفتم که تو را خلق چنین عاجز کرد درگاه خدا گزین کزین درگه بس

هرگاه که آنچنان کَت افتد باشی هر چند که نیک می کنی بد باشی در بندگیش چو نفع خود می طلبی بی هیچ گمان تو بندهٔ خود باشی

حُسنی که گواه صنع معبود بود چون حسن بتم زلطف موجود بود رو بر در او ایاز می باش مُدام تا عاقبت کار تو محمود بود

رو در پی درد او که درمان گردی گر جز در او زنی پشیمان گردی تاج سر دیگران نیرزد خاکی خاک در او باش که سلطان گردی

بر خاک در تو تحفه گر جان باشد همچون مثل زیره به کرمان باشد دین و دل و دنیا چو فدای تو کنند پای ملخ مور سلیمان باشد

در بندگیش اگر تو نیکو باشی فرمان ده این طارم نُه تو باشی اول قدم آن است که او را طلبی آخر قدم آن بود که تو او باشی

گر بنوازی بندهٔ مقبول توَم ور ننوازی چاکر معزول توَم با ردّ و قبول تو مرا کاری نیست زیرا که بهر دو حال مشغول توَم

آن کس که به بندگی قرارش باشد با چون و چرای او چه کارش باشد گر بنده ای اختیار در باقی کن آن خواجه بود که اختیارش باشد

ای از تو خرابی سبب آبادی وز یک غم تو هزار جان را شادی در بندگیت از دو جهان آزادم هرگز دیدی بنده بدین آزادی؟

آن کس که درون سینه را دل پنداشت دانست که هرچ هست حاصل پنداشت علم و عمل و زهد و تمنّا و هوس این جمله ره است و خواجه منزل …

۴/۱۵