الباب الثامن: فی الخصال المذمومة و ما یتولد منها

از مجموعه اشعار اوحدالدین کرمانی در دیوان رباعیات

دسته‌بندی

۱۱۵

شعر

فهرست اشعار

ای خلقت تو زخاک وز آب منی چندین چه تکبّر کنی آخر چو منی خواهی که شوی زهر دو عالم آزاد زنهار سخن مگو تو از ما و منی

از کبر مدار هیچ در دل هوسی از کبر به جایی نرسیده است کسی چون زلف بتان شکستگی عادت کن تا صید کنی هزار دل در نفسی

آن کس که سرشته باشد از آب منی او را نرسد که او کند کبر و منی این است حدیث مصطفای مدنی من اکرمَ عالماً فقَد اکرمَنی

دردا که تو از غرور وز بی خبری بس بی خبری از آنچ بس بی خبری گر می خواهی که بازیابی خود را در خود منگر چنانک در خود نگری

الورد یقول بعد ما کنت اناس قد صرت من العجب مهانا واداس العجب دعوا فاعتبروا یا جلّاس طیبوا و تواضعوا و خلّوا الوسواس

ای خسته و بسته از پس بینی خویش بینی که چه بینی تو زخود بینی خویش بینی کنی و به خلق کمتر بینی بینی که چه آید به تو از بین…

از خود بینی اگر شوی مست غرور دوران فلک بر تو شود دیدهٔ مور چون دیده اگر شوی زخود بینی دور در دایرهٔ نقطه شوی دیدهٔ نور

ای نفس به سوی حق چنین نتوان شد در حضرت او بی دل و دین نتوان شد از خود بینی تو را به خود پروا نیست با این همّت خدای بین ن…

رو دیده بدوز تا دلت دیده شود زان دیده جهانی دگرت دیده شود گر تو زسر پسند خود برخیزی کارت همه سر به سر پسندیده شود

از خوی بد تو زان همی رنجد کس کاندر نظرت هیچ نمی سنجد کس یک پوست فزون نیست تو را در همه تن چون از تو پُر است کی درو گنجد …

۵/۱۲