الباب الثامن: فی الخصال المذمومة و ما یتولد منها

از مجموعه اشعار اوحدالدین کرمانی در دیوان رباعیات

دسته‌بندی

۱۱۵

شعر

فهرست اشعار

با برگ مژه سد سکندر سفتن صد آتش نمرود به دیده سفتن به باشد از آنک دوستان خود را در پیش ستودن و زپس بد گفتن

خواهی که بر خدای باشی مقبول نیک همه خلق گو و می باش حمول بگذر زطریق غیبت ای نفس فضول آخر بتر از زناش گفته است رسول

تا خانقه حرص تو ویران نشود دشوار زمانه بر تو آسان نشود تا بر سر آز خویشتن پا ننهی این کافر نفس تو مسلمان نشود

هان ای «واحد» زباد حرصی تو اسیر زان نیست تو را زآتش حرص گزیر خاکت بر سر صوفی و دریوزهٔ زر ای رفته زرویت آب درویش و امیر

از آتش حرص و آز تا چند نفیر ای آب زروی رفته پندی بپذیر ای خوار چو خاک راه تا چند امیر ای عمر به باد داده میری کم گیر

گر بر سر نفس عقل را میر کنم بر گردن او زتوبه زنجیر کنم زنجیر گسل کند چو مرداری دید با این سگ بی ادب چه تدبیر کنم

ای خواجه یقین را به گمان می طلبی وز نکتهٔ آن اگر نشان می طلبی با قید طمع صید فراغت مطلب برخیز ازین اگر تو آن می طلبی

گر با خردی تو چرخ را بنده مشو در پای طمع خوار و سرافکنده مشو چون آتش تیز باش و چون آب روان چون خاک به هر باد پراکنده مشو

خود را به طمع درین بلا افکندی بگسل زطمع تا تو درو پیوندی تا هست طمع بدان که اندر بندی رستی تو چو دندان طمع برکندی

ای دل چو نصیب تست سرگردانی از طالع شوم خود چه سرگردانی چون رزق تو این است کز اوّل دادند پس جهد تو هیچ است دلا نادانی

۳/۱۲