الباب الثالث: فی ما یتعلق باحوال الباطن و المرید

از مجموعه اشعار اوحدالدین کرمانی در دیوان رباعیات

دسته‌بندی

۲۹۰

شعر

فهرست اشعار

چون این ره را تو مشتری بی چیزی باید که به هر واقعه ای نگریزی تو پنداری که رایگانش یابی نی نی غلطی جان کنی و خون ریزی

از پستی اگر طالب بالا گردی شک نیست که همچو عقل والا گردی تو از سر ابر در بُن دریا اُفت چون قطره مگر لؤلؤ لالا گردی

این راه به شش پنج نشاید رفتن با راحت و بی رنج نشاید رفتن صورت در باز تا به معنی برسی آسان به سر گنج نشاید رفتن

ای دل تو به نور حق مجازی نرسی تا مرکب جهد وجد نتازی نرسی ور مرد رهی چو طالبان ره او سربازی [کن] و گر نبازی نرسی

ای دل به غم فراق رایی می زن بر چنگ امید او نوایی می زن زنهار هزیمت مشو ار خسته شوی افتاده و خسته دست و پایی می زن

خود بین هرگز به هیچ حاصل نرسد تا جان ندهد به عالم دل نرسد بی بدرقهٔ صدق و رفیق اخلاص در راه طلب کسی به منزل نرسد

بیگانه صفت دلا هوایی می زن گه گه لافی زآشنایی می زن زآن پیش که دست اجلت گیرد باز در راه خلاص دست و پایی می زن

هرگه که مقدم به مقالات شوی پیش صنم صفات خود لات شوی جز جمع مباش تا مگر ذات شوی هرگه که پراکنده شوی مات شوی

لاشک و لا خفاء من عاش یَموت من قُمِّطَ فی المهد حواء التّابوت اُعطیت من الکمال فوق المنعوت لا تغفل عن وقتک فالوقت یفوت

ای تن همه وصل کار سازی است مخسب وز یار همه بنده نوازی است مخسب هان تا تو به جهد دیده برهم نزنی جان یافته ای چه جای بازی …

۲/۲۹