الباب السادس: فی ما هو جامع لشرایط العشق و المشاهَده و الحسن و الموافقه و ما یلیق بهذا الباب

از مجموعه اشعار اوحدالدین کرمانی در دیوان رباعیات

دسته‌بندی

۲۹۳

شعر

فهرست اشعار

ای دل تو به عشق در نبینی بنشین چندت گویم نه مرد اینی بنشین اول زوجود خویش برخیز ای دل پس با غم عشق اگر نشینی بنشین

در معرکهٔ عشق چنان خصم افکن شیران همه روبهند و مردان همه زن ای دل به چنین غمخور در دادی تن رو جان می کن همیشه و تن می زن

زنهار حدیث عشق در گوش مکن با یار دگر دست در آغوش مکن تا بندگی ات به جان و دل بخریدیم ما را تو به خیره خیره در کوش مکن

عشق آن صفتی نیست که بتوان گفتن واین دُر به هر الماس نشاید سفتن سوداست کی می بریم والله که عشق بکر آمد و هم بکر بخواهد رف…

گر زانک شراب عشق خواهی خوردن سر در سر کار عشق باید کردن تا سر ننهی در ره [او] از گردن در دل مکن از وصال جان پروردن

هرچه آن نبود راست نباید گفتن تا راست حدیث خود بباید گفتن هرچند که عشق میل باشد لیکن هر میلی را عشق نشاید گفتن

در دهر کسی نداده از عشق نشان کاین عشق صفایی است به جان گشته نهان گر بنماید جمال معشوق عیان خلق دو جهان جمله شوند کَلّ لس…

ای عشق تو مایهٔ جنون دل من حسن رخ تو ریخته خون دل من من دانم و دل که در وصالت چونم کس را چه خبر زاندرون دل من

بگریختم از عشق تو ای سیمین تن باشد که زغم باز رهم مسکین من عشق آمد وزنیمه رهم باز آورد مانندهٔ خونیان رسن در گردن

ای دل اگرت هنوز می باید ازو باید که کشید هرچه می زاید ازو عاشق شده ای وفا طلب می داری دیوانَه ندانی که وفا ناید ازو

۱۴/۳۰