الفصل الثانی - فی الاقاویل المختلفة خدمة السلطان
از مجموعه اشعار اوحدالدین کرمانی در دیوان رباعیات - الباب الحادی عشر: فی الطامات و فی الاقاویل المختلفة
فهرست اشعار
شمارهٔ ۴۱
بر حرف دم از دل چو نقط میافتد افسوس که خواجه در غلط میافتد آن کس که اشارت دل ما با اوست معنی است و خواجه نقش خط میافت…
شمارهٔ ۴۲
جان را دگر اقبال ز در باز آمد دل را دگر آبی به جگر باز آمد حاسد چو مرا بدید اکنون گوید کان «اوحد» شوریده دگر باز آمد
شمارهٔ ۴۳
روز رخ تو کسوت شب می دارد شب جانب روز تو عجب می دارد گر زانک نه دود دل من شد خط تو پا بر سر آتش چه سبب می دارد
شمارهٔ ۴۴
آن یافت که بودم به ملولی گم شد صد گونه فضایل به فضولی گم شد من بودم و یک دل که خدا را می جست آن نیز به شومی رسولی گم شد
شمارهٔ ۴۵
گر دل زتو وصل دید اگر هجران دید از غایت اخلاص همه یکسان دید تو جان منی اگر نبینم چه عجب شرط است که جان خویش را نتوان دید
شمارهٔ ۴۶
دانی که چرا سیاه گشت آن رخسار من باز نمایم سبب آن هشدار او زآتش رخسار دلم را می سوخت دود دل من درو رسید آخر کار
شمارهٔ ۴۷
گر دست به جانان برسیدی آخر این درد به درمان برسیدی آخر ور عمر به پایان برسیدی آخر این غصّه به پایان برسیدی آخر
شمارهٔ ۴۸
بخشش نکند به جز که مولای دگر جان دل ندهد به جز دلارای دگر گنجشک صفت جز به پر خویش مپر پرواز مکن به بال عنقای دگر
شمارهٔ ۴۹
گر دیدهٔ تو بتافت کامل مردی باید که تو را ازو نشیند گردی این قدر یقین دان که در اینجا کس نیست کاو درخور حال خود ندارد در…
شمارهٔ ۵۰
بر دل که مقام تست گر نیش زنی صد جان بدهم به رشوه تا بیش زنی از نیش تو دل نیست دریغ اما من می ترسم از آنک نیش بر خویش زنی