الباب الاول: فی التوحید و التقدیس و الذکر و نعت النبوة

از مجموعه اشعار اوحدالدین کرمانی در دیوان رباعیات

دسته‌بندی

۲۶۶

شعر

فهرست اشعار

شمشیر فلک پاره کند جوشن‌ها پیکان قضا تیره کند روشن‌ها زنهار به مرگ دیگران شاد مشو دودی است برآید ز همه روزن‌ها

چون دایرهٔ وجود من بنهادند در مشورتم پیام بفرستادند چون کار مرا قرار بی من دادند دانم که مراد من درو بنهادند

از دیده دل من ارچه پرنورتر است با دیده دل از آفت خود دورتر است رنج از دل و دیده نیست از تقدیر است دل معذور است و دیده مع…

آنها که زاسرار سخن می گویند و از علم ابد نو و کهن می گویند بس بی خبرند جمله تقدیر خداست در هر زه سُخن از سر و بُن می گوی…

یک تن بنمای در جهان از زن و مرد کاو از ستم زمانه خونابه نخورد نیک و بد ما جمله به تقدیر خداست با کار خدا هیچ نمی شاید کر…

حکمی که ازو چاره نباشد پرهیز فرموده و امر کرده از وی بگریز وانگه به میان امر و نهیش عاجز درمانده جهانیان که کژدار و مریز

ای دل اگرت هست خرد راهنما در هر سوری که آیدت بیش نما ساکن شو و بر متپ که هرگز نشود تدبیر من و تو دفع تقدیر خدا

قد کنت اقول لا ابالی بجفا کردیم چنانک می بنوشم زوفا الآن اذاصبّ من الحبّ صفا ترسم که کدورتیش باشد زقفا

آن راهزنان که راه ناگه بزنند ره بر دل مردمان آگه بزنند راهی دورست و رهزنان بسیارند می ترسم از آنک بر تو این ره بزنند

انعام تو هر گرسنه را می پرورد هر تشنه زجوی فضلت آبی می خورد دل در پی اومید تو شادی می کرد هم بخت بد از امید نومیدم کرد

۲۳/۲۷