الباب الاول: فی التوحید و التقدیس و الذکر و نعت النبوة

از مجموعه اشعار اوحدالدین کرمانی در دیوان رباعیات

دسته‌بندی

۲۶۶

شعر

فهرست اشعار

گر واقفی ای مرد به هر اسراری چندین چه خوری بیهده را تیماری چون می نرود به اختیارت کاری خوش باش درین زمان که هستی باری

در دیدن روی یار اگر چشم شوی باید که زپای تا به سر چشم شوی با کشتن و سوختن همی ساز چو شمع تا چشمهٔ نور و نور هر چشم شوی

تا برد به غارت غمت از من دل و دین با هیچ کسم نه مهر مانده است نه کین دنیا و دلی داشتم و جان و تنی هر چار تو داری زکه ترس…

ای دل طلب یار به مشتاقی کن وز بادهٔ نیستی دمی ساقی کن خواهی که کمال معرفت دریابی یک لحظه از آن خویش در باقی کن

هر جان که شنیده است ندای غم تو بر دوش دل افکند ردای غم تو تا هست غم تو نام شادی نبرم شادیّ همه جهان فدای غم تو

تو زنده نئی مگر به جان غم او شادی مطلب جز از نشان غم او بر سر ننهی افسر اقبال ای دل تا سر ننهی بر آستان غم او

من خاک تو در چشم خرد می‌آرم عذرت نه یکی نه ده که صد می‌آرم سر خواسته‌ای به دست کس نتوان داد می‌آیم و بر گردن خود می‌آرم

چون کار به جدّ و جهد ما برناید دلتنگ مشو که آنچنان می باید چون نور فرا رسد چنان بگشاید کز دامن صبح روز روشن زاید

در راه طلب عُجب خطایی است بزرگ تسلیم و رضا مهر گیایی است بزرگ در راه بماندنت خطایی نبود افتادنت از راه خطایی است بزرگ

تا هست نشان گفت و گویی با تو تسلیم نباشد سر مویی با تو دل محرم راز کی شود تا داند از دوستی دو کون مویی با تو

۱۷/۲۷