غزلیات
از مجموعه اشعار عبید زاکانی در دیوان اشعار
فهرست اشعار
غزل شمارهٔ ۳۱
ز من مپرس که بر من چه حال میگذرد چو روز وصل توام در خیال میگذرد جهان برابر چشمم سیاه میگردد چو در ضمیر من آن زلف و خا…
غزل شمارهٔ ۳۲
دردا که درد ما به دوایی نمیرسد وین کار ما به برگ و نوایی نمیرسد در کاروان غم چو جرس ناله میکنم در گوش ما چو بانگدرای…
غزل شمارهٔ ۳۳
نسیم خاک مصلی و آب رکن آباد غریب را وطن خویش می برد از یاد زهی خجسته مقامی و جانفزا ملکی که باد خطهٔ عالیش تا ابد آباد ب…
غزل شمارهٔ ۳۴
دلم ز عشق تبرا نمیتواند کرد صبوری از رخ زیبا نمیتواند کرد غم از درون دل من برون نمیآید که ترک مسکن و ماوی نمیتواند ک…
غزل شمارهٔ ۳۵
ساقیا باز خرابیم بده جامی چند پختهای چند فرو ریز به ما خامی چند صوفی و گوشهٔ محراب و نکونامی و زرق ما و میخانه و دردی ک…
غزل شمارهٔ ۳۶
تو را که گفت که با ما وفا نشاید کرد دروغ گفت چه باشد چرا نشاید کرد غلام لعل لب تست جان شیرینم چنین حکایت شیرین کجا نشاید…
غزل شمارهٔ ۳۷
نقش روی توام از پیش نظر مینرود خاطر از کوی توام جای دگر مینرود تا بدیدم لب شیرین تو دیگر زان روز بر زبانم سخن شهد و شک…
غزل شمارهٔ ۳۸
گرم عنایت او در به روی بگشاید هزار دولتم از غیب، روی بنماید نظر به گلشن روحانیون نیندازم سرم به پایهٔ کروبیان فرو ناید و…
غزل شمارهٔ ۳۹
دوش اشکم سر به جیحون میکشید دل بدان زلفین شبگون میکشید ناتوان شخص ضعیفم هر زمان اشکریزان ناله را چون میکشید گاه اشکش…
غزل شمارهٔ ۴۰
هرگز کسی به خوبی چون یار ما نباشد مه را نظیر رویش گفتن روا نباشد موئی چنان خمیده چشمی چنان کشیده در چین به دست ناید و ان…