قصاید
از مجموعه اشعار نظیری نیشابوری در دیوان اشعار
فهرست اشعار
شمارهٔ ۳۱ - ایضا در منقبت امام هشتم
سیم و زر از بهر چیست وقف کرم داشتن بر همه کردن نثار وز همه کم داشتن سر به فلک می کشد ابر ز در ریختن خاک به سر می کند کان…
شمارهٔ ۳۲ - این قصیده در مدح عمدة الشعرای خلاق المعانی نادره دوران خواجه عالمیان خواجه حسین ثنایی گفته شده
گهر فروش شناسد ز در بها کردن که مزد من نتواند کسی ادا کردن سخن چو مزد سخن هست گو نوال مباش ز گنج جایزه به دخل آشنا کردن …
شمارهٔ ۳۳ - این قصیده در مرثیه صبیه و برادر دلبند این کمینه گفته شده
خون دشت کربلا می جوشد از مژگان من داغ زهرا تازه شد در کلبه احزان من چشم غواصم به ساحل گوهری آورده بود باز واصل شد به دری…
شمارهٔ ۳۴ - ایضا این قصیده بعد از مراجعت مکه معظمه به هندوستان در نعت سیدالمرسلین مذیل به مدح ابوالفتح بهادر عبدالرحیم خان خانان بن بیرام خان فایض گردیده مطلع اول در تعریف بهار
او بخرامش چو سیل ما همه ویران او هرچه ز ما شد خراب رفت به جولان او در ره خون ریزد هر غاشیه داران رمند قصد سواران کند شیر…
شمارهٔ ۳۵ - مطلع دوم در صفت بهار
برزده فصل بهار سر ز گریبان او سنبل تر ریخته طره به دامان او سرو و گلش اینقدر پار خرابی نکرد حسن به شور آمده خواسته طوفان…
شمارهٔ ۳۶ - مطلع سیوم در صفت شعر
شعر مسیح دلست معنی او جان او چاشنی عاشقی شربت دکان او جوهری از شعر نیست راست نماینده تر آینه فهم هاست نکته پنهان او گرچه…
شمارهٔ ۳۷ - مطلع چهارم در نعت سیدالمرسلین
وادی یثرب کجاست؟ آه ز حرمان او دامن دل می کشد خار مغیلان او تا ره او دیده ام یک دمم آرام نیست نعل در آتش نهد ریگ بیابان …
شمارهٔ ۳۸ - در صفت بنای خانه ممدوح
بدر ناهید بزم کیوان جاه خان فیروز جنگ عبدالاه چون ز روی شکوه بنشیند تنگ سازد به دیده جای نگاه ببر در کوه و شیر در بیشه ش…
شمارهٔ ۳۹ - این قصیده در تعریف چهره ابوالمنصور جهانگیر پادشاه گفته شده
روشن شود ز فر شهنشاه بارگاه با آفتاب چهره بدل کرده پادشاه عالم ز تاب چهره خسرو منورست قرص قمر مجو ازو نور خور مخواه دستا…
شمارهٔ ۴۰ - این قصیده در راه مکه معظمه بعد از غارت سارقان مذیل به مدح نواب محمد عزیز اعظم خان منظوم شده
کس به مشهد پروانه ام نماید راه که خون بمسل من نیست زیب این درگاه به دست و خنجر او صد هزار اسماعیل به خون خویش نویسند: عب…