غزلیات
از مجموعه اشعار عمادالدین نسیمی در دیوان اشعار فارسی
فهرست اشعار
شمارهٔ ۱۰۱
ای که رخت به روشنی غیرت آفتاب شد خفته ز شرم مردمی چشم خوشت به خواب شد نافه به بوی زلف تو، آمد و گشت خاک ره گل ز هوای عار…
شمارهٔ ۱۰۲
مهر رخسار تو داغ عشق بر دل میکشد سنبل زلف تو، مه را در سلاسل میکشد منزل جان است گیسویت وز آنجا هر نفس جذبهای میآید و…
شمارهٔ ۱۰۳
سلطنت کی کند آن شاه که درویش نشد آشنا کی شود آن دل که به خود خویش نشد می کند آرزوی وصل تو هرکس لیکن کار دولت به هوا و هو…
شمارهٔ ۱۰۴
آن آفتاب دولت بر چرخ ما برآمد وان زهره سعادت در چنگ ما درآمد آیینه کرد ما را، در ما شد آشکارا آن گوهری کز اشیا چون چرخ ب…
شمارهٔ ۱۰۵
روح القدس از کوی خرابات برآمد مشتاق تجلی به مناجات برآمد خورشید یقین از افق غیب عیان شد انوار حق از مطلع ذرات برآمد سلطا…
شمارهٔ ۱۰۶
تا فضل خدا بر صفت ذات برآمد مطلوب میسر شد و حاجات برآمد بی کیف و کم آن کس که چو ما نطق خدا شد چون عیسی مریم به سماوات بر…
شمارهٔ ۱۰۷
بهار آمد بهار آمد بهارِ سبزپوش آمد رها کن فکر خام ای دل که می در خُم به جوش آمد لب ساقی و جام مل، میان باغ و فصل گل غنیم…
شمارهٔ ۱۰۸
گشودم در ازل مصحف، رخ یارم به فال آمد زهی فالی که تفسیرش همه حسن و جمال آمد ز رویت خوبتر نقشی نیامد در خیال من مرا خود …
شمارهٔ ۱۰۹
چنین که چهره خوب تو دلبری داند نه حسن حور و نه رخساره پری داند به خاک پای تو کآب حیات ممکن نیست که همچو لعل لبت روحپروری…
شمارهٔ ۱۱۰
دل زار از تو بیزاری تواند کرد، نتواند اسیر عشق، می یاری تواند کرد، نتواند بدین شوخی که هست از ناز ترک چشم بیرحمت به غیر…