رباعیات
از مجموعه اشعار مولانا در دیوان شمس
فهرست اشعار
رباعی شمارهٔ ۷۴۱
شاهیست که تو هرچه بپوشی داند بیکام و زبان گر بخروشی داند هر کس هوس سخن فروشی داند من بندهٔ آنم که خموشی داند
رباعی شمارهٔ ۷۴۲
شب چون دل عاشقان پر از سودا شد از چشم بد و نیک جهان تنها شد با خون دلم چون سفر پنهانی گویند اشارتی که وقت آنها شد
رباعی شمارهٔ ۷۴۳
شب رفت کجا رفت همانجای که بود تا خانه رود باز یقین هر موجود ای شب چو روی بدان مقام موعود از من برسان که آن فلانی چون بود
رباعی شمارهٔ ۷۴۴
شب گشت که خلقان همه در خواب روند مانندهٔ ماهی همه در آب روند چون روز شود جانب اسباب روند قوم دگری بسوی وهاب روند
رباعی شمارهٔ ۷۴۵
شور آوردم که گاو گردون نکشد دیوانگیی که صد چو مجنون نکشد هم من بکشم که شور تو جان منست جان خود را بگو کسی چون نکشد
رباعی شمارهٔ ۷۴۶
شور عجبی در سر ما میگردد دل مرغ شده است و در هوا میگردد هر ذرهٔ ما جدا جدا میگردد دلدار مگر در همه جا میگردد
رباعی شمارهٔ ۷۴۷
شیرین سخنی در دل ما میخندد بر خسرو شیرین سخنی میبندد گه تند کند مرا و او رام شود گه رام کند مرا و او میتندد
رباعی شمارهٔ ۷۴۸
صافی صفت و پاک نظر باید بود وز هرچه جز اوست بیخبر باید بود هر لحظه اگر هزار دردت باشد در آرزوی درد دگر باید بود
رباعی شمارهٔ ۷۴۹
صبح آمد و وقت روشنائی آمد شبخیزان را دم جدائی آمد آن چشم چو پاسبان فروبست بخواب وقت هوس شکر ربائی آمد
رباعی شمارهٔ ۷۵۰
صبح است و صبا مشک فشان میگذرد دریاب که از کوی فلان میگذرد برخیز چه خسبی که جهان میگذرد بوئی بستان که کاروان میگذرد