رباعیات
از مجموعه اشعار مولانا در دیوان شمس
فهرست اشعار
رباعی شمارهٔ ۱۳۳۱
من پیر شدم پیر نه ز ایام شدم از نازش معشوقه خودکام شدم در هر نفسی پخته شدم خام شدم در هر قدمی دانه شدم دام شدم
رباعی شمارهٔ ۱۳۳۲
من چشم ترا بسته به کین میبینم اکنون چه کنم که همچنین میبینم بگذر تو ز خورشیدی که آن بر فلک است خورشید نگر که در زمین م…
رباعی شمارهٔ ۱۳۳۳
من خاک ترا به چرخ اعظم ندهم یک ذره غمت بهر دو عالم ندهم نقش خود را نثار عالم کردم وز نقش تو من آب به آدم ندهم
رباعی شمارهٔ ۱۳۳۴
من درد ترا ز دست آسان ندهم دل بر نکنم ز دوست تا جان ندهم از دوست به یادگار دردی دارم کان درد به صد هزار درمان ندهم
رباعی شمارهٔ ۱۳۳۵
من دوش فراق را جفا میگفتم با دهر فراق پیش میآشفتم خود را دیدم که با خیالت جفتم با جفت خیال تو برفتم خفتم
رباعی شمارهٔ ۱۳۳۶
من زخم تو را به هیچ مرهم ندهم یک موی تو را به هر دو عالم ندهم گفتم جان را بیار محرم ندهم از گفتهٔ خود بیش دهم کم ندهم
رباعی شمارهٔ ۱۳۳۷
من سر بنهم در رهت ای کان کرم کامروز از تو ای صنم مست ترم سوگند خورم و گر تو باور نکنی سوگند چرا خورم چرا می نخورم
رباعی شمارهٔ ۱۳۳۸
من سیر نیم سیر نیم سیر نیم زیرا که به اقبال تو ادبیر نیم خرگوش نگیرم و نخواهم آهو جز عاشق و جز طالب آن شیر نیم
رباعی شمارهٔ ۱۳۳۹
من سیر نیم ولی ز سیران سیرم بر خاک درت ز آب حیوان سیرم ایمان به تو دادم وز جان برگشتم سیرم از این چو ملحد از آن سیرم
رباعی شمارهٔ ۱۳۴۰
من عادت و خوی آن صنم میدانم او آتش و من چو روغنم میدانم از نور لطیف او است جان میبیند آن دود به گرد او منم میدانم