غزلیات
از مجموعه اشعار مولانا در دیوان شمس
فهرست اشعار
غزل شمارهٔ ۳۴۱
بیا کامروز ما را روز عیدست از این پس عیش و عشرت بر مزیدست بزن دستی بگو کامروز شادی‌ست که روز خوش هم از اول پدیدست چو یار…
غزل شمارهٔ ۳۴۲
مرا چون تا قیامت یار اینست خراب و مست باشم کار اینست ز کار و کسب ماندم کسبم اینست رخا زر زن تو را دینار اینست نه عقلی ما…
غزل شمارهٔ ۳۴۳
ز همراهان جدایی مصلحت نیست سفر بی‌روشنایی مصلحت نیست چو ملک و پادشاهی دیده باشی پس شاهی گدایی مصلحت نیست شما را بی‌شما م…
غزل شمارهٔ ۳۴۴
به جان تو که سوگند عظیمست که جانم بی‌تو دربند عظیمست اگر چه خضر سیرآب حیاتست به لعلت آرزومند عظیمست سخن‌ها دارم از تو با…
غزل شمارهٔ ۳۴۵
بگو ای یار همراز این چه شیوه‌ست دگرگون گشته‌ای باز این چه شیوه‌ست عجب ترک خوش رنگ این چه رنگست عجب ای چشم غماز این چه شی…
غزل شمارهٔ ۳۴۶
شنیدم مر مرا لطفت دعا گفت برای بندهٔ خود لطف‌ها گفت چه گویم من مکافات تو ای جان؟ که نیکی تو را جانا خدا گفت ولیکن جان ای…
غزل شمارهٔ ۳۴۷
قرار زندگانی آن نگارست کز او آن بی‌قراری برقرارست مرا سودای تو دامن گرفته‌ست که این سودا نه آن سودای پارست منم سوزان در …
غزل شمارهٔ ۳۴۸
صدایی کز کمان آید نذیریست که اغلب با صدایش زخم تیریست مؤثر را نگر در آب آثار کاثر جستن عصای هر ضریریست پس لا تبصرونت تبص…
غزل شمارهٔ ۳۴۹
مبر رنج ای برادر خواجه سخت است به وقت داد و بخشش شوربخت است اگر چه باغ را نیمی گرفته است ولیکن سخت بی‌میوه درخت است گشاد…
غزل شمارهٔ ۳۵۰
ز بعدِ وقت نومیدی، امیدی‌ست به زیر کوری اندر سینه، دیدی‌ست نبینی نور چون دانی تو کوری سیه نادیده کی داند سپیدی‌ست؟ قرینِ…