قصاید
از مجموعه اشعار مسعود سعد سلمان در دیوان اشعار
فهرست اشعار
شمارهٔ ۳۰۱ - مدح علی خاص
نگار من تویی و یار غمگسار تویی وگر بهار نباشد مرا بهار تویی جدا شدی ز کنار من و چنان دانم که شب گرفته مرا تنگ در کنار تو…
شمارهٔ ۳۰۲ - مدح یکی از آل شیبان
ای خداوند عید روزه گشای بر تو فرخنده شد چو فر همای مژده ها داردت ز نصرت و فتح شاد باش و به عز و ناز گرای ای بر اطراف ممل…
شمارهٔ ۳۰۳ - مدح سپهسالار محمد
جهان را نباشد چنین روزگاری که آراید او را چنان نامداری سر سر کشان زمانه محمد که دولت ندارد چو او یادگاری صف آرای پیلی کم…
شمارهٔ ۳۰۴ - مدح ابوالفرج نصربن رستم
ایا آنکه بر دلبران پادشایی جهان همچو بستان تو باد صبایی اگر حجت صنع الله باید رخان تو حجت به صنع خدایی بتان سرایی بسان س…
شمارهٔ ۳۰۵ - عرض بیچارگی و شرح حبس و گرفتاری
نه بر خلاص حبس ز بختم عنایتی نه در صلاح کار ز چرخم هدایتی پیشم نهد زمانه ز تیمار سورتی هر گه که بخوانم ز اندوه آیتی از ح…
شمارهٔ ۳۰۶ - در مدح سلطان مسعود
گفتی که وفا کنم جفا کردی وز خود همه ظن من خطا کردی زآن پس که بر آنچه گفته بودی تو صد بار خدای را گوا کردی در آب دو دیده …
شمارهٔ ۳۰۷ - هم در ثنای او
ای شاه شده ست از تو جهان تازه جوانی کز شادی و از لهو جدا نیست زمانی مسعود جهانگیر جهانداری و گردون در ملک تو افزاید هر ر…
شمارهٔ ۳۰۸ - مدح دیگر از آن پادشاه
گر چون تو به چینستان ای ترک نگارستی پیوسته به چینستان ای ماه بهارستی گر نه همه زیبایی با قد تو جفتستی گر نه همه دلجویی ب…
شمارهٔ ۳۰۹ - توسل به یکی از بزرگان پس از سیزده سال حبس
ای به رادی بلند ملک آرای چشم بد دور از آن مبارک رای چون قضا نام تو زمانه نورد چون دعا قدر تو فلک پیمای آفتابی برای دهر ا…
شمارهٔ ۳۱۰ - مدح منصور بن سعید
ای ابر گه بگریی و گه خندی کس داندت چگونه ای و چندی که قطره ای ز تو بچکد گاهی باران شوی چه نادره آوندی بنداخت بحر آنچه تو…