غزلیات
از مجموعه اشعار جویای تبریزی در دیوان اشعار
فهرست اشعار
شمارهٔ ۳۰۱
زبان تیغ تو در حشر عذرخواه من است شهید عشقم و لب تشنگی گواه من است نشست تا به رخت گرد خط همی نالم که آه از اثر آه صبحگاه…
شمارهٔ ۳۰۲
می تواند در نظر نقش خیال یار بست آنکه راه خواب را بر دیدهٔ بیدار بست دل نهان در گرد الفت کرده از اندک غمی بر رخ آیینه از…
شمارهٔ ۳۰۳
آرام تو نشانهٔ هواداران دل است تعبیرخوابهای تو بیداری دل است صبح است ای فلک به هراس از خدنگ آه اندیشه کن که وقت کمانداری…
شمارهٔ ۳۰۴
از سوز سینه مغز سرم در گرفته است باز چو شمع سوختن از سر گرفته است تیر گرفت بر سخنم کی رسد چو تیغ طبعم زره به دوش زجوهر گ…
شمارهٔ ۳۰۵
مهی که مهر رخش در ضمیر ما گرم است به التفات کرم سرد و با جفا گرم است زتاب آه جگر خستگان او خورشید سربرهنه به سر می برد ه…
شمارهٔ ۳۰۶
عالم آب است جام می زدست ما شکست چون حباب این کاسه آخر بر سر دریا شکست با سرشکم شوخی در خون تپیدن هم نماند ضعف تا بال و پ…
شمارهٔ ۳۰۷
آنچه هرگز محرم گوشت نشد داد من است وآنچه نگذشته است در خاطر ترا یاد من است ناله می گردد تکلم بر لبم از درد هجر گفت و گوی…
شمارهٔ ۳۰۸
سرمهٔ گردون به چشمم گرد راهی بیش نیست پیش ما آتش نژادان، شعله، آهی بیش نیست نیست بیرون پای دل از حلقهٔ فرمان زلف با وجود…
شمارهٔ ۳۰۹
دور از تو درونم همه باغ از گل داغ است یاد تو نسیمی که سراسر رو باغ است رفتی و گل از هجر تو افسرده چراغ است هر لالهٔ خونی…
شمارهٔ ۳۱۰
دل از خیال رخت سرخوش ایاغ گل است نگه بروی تو پروانه چراغ گل است به ماه عارض او چهره شد ز بی رویی دلم همیشه ازین رو چو لا…