غزلیات
از مجموعه اشعار جویای تبریزی در دیوان اشعار
فهرست اشعار
شمارهٔ ۱۷۱
موسم جوش گل و نسترن است لاله تریاکی سیر چمن است شوخ چشم است ز بس نرگس باغ غنچه در پردهٔ صد پیرهن است سوسن از قشقهٔ زرین …
شمارهٔ ۱۷۲
خط پشت لب میگون تو عنوان گل است دهنت نقطهٔ بسم الله دیوان گل است شده از یاد تو هر قطرهٔ خونم چمنی موج خون جگرم جوش خیابا…
شمارهٔ ۱۷۳
گر بخرامد، نسیم خلد برین است چون بنشیند، بهشت روی زمین است ناز تو رنگینی جمال تو افزود شهپر طاووس حسن، چین جبین است مست …
شمارهٔ ۱۷۴
از دور عشقباز ترا می توان شناخت دوا نخست هر که ترا دید رنگ باخت هرگز نمیرد آنکه پی جستجوی اوست آب حیات شد چو در این ره ن…
شمارهٔ ۱۷۵
بی زبانی روز محشر عذرخواه ما بس است خامشی در شرمساریها گواه ما بس است ما تنگ ظرفان به یاد باده مستی می کنیم در بهاران سا…
شمارهٔ ۱۷۶
آنکه میخانه ز انداز نگاهش طرح است دیدهٔ چون نقش قدم بر سر راهش طرح است ناز بر دیدهٔ خورشید پرستان دارد حلقهٔ زلف که بر ر…
شمارهٔ ۱۷۷
رفتن زخود به دشت جنون هادی من است طومار آه محضر آزادی من است از جوش درد منبع غم های عالمم هر دل که در فغان شده فریادی من…
شمارهٔ ۱۷۸
آرامم از خط تو رمیدن گرفته است تا نکهت بهار دمیدن گرفته است خون دلم ز پنجهٔ مژگان به راه او دامان انتظار چکیدن گرفته است…
شمارهٔ ۱۷۹
راه عشق است اینکه در هر گام صد جا آتش است گرم رفتاران این ره را ته پا آتش است دیده ام آیینه دار صورت خوبی کیست؟ چون شرر …
شمارهٔ ۱۸۰
دارم سری که سرخوش صهبای بیخودیست چشم تری که محو تماشای بیخودیست در محشر شهادتیان نگاه او دشت جنون و دامن صحرای بیخودیست …