غزلیات
از مجموعه اشعار جویای تبریزی در دیوان اشعار
فهرست اشعار
شمارهٔ ۱۲۱
مه من چون دهد عرض صفای پیکر خود را کشد صبح از خجالت بر سر خود چادر خود را از آن با چشم دل حیران حسن خوبرویانم که صنعت می…
شمارهٔ ۱۲۲
منع نتوان کرد از بی طاقتی سیماب را مشکل است آری عنان داری دل بیتاب را چون حسب کامل عیار افتاد از گوهر مپرس کس نمی جوید ن…
شمارهٔ ۱۲۳
ز بس دیوانگی کردم به یاد روی او شبها ز وحشت گشتهاند آشفته چون گیسوی او شبها مگر درمان تواند گشت درد احتیاجش را عرق چی…
شمارهٔ ۱۲۴
بپوش از دیدهٔ نامحرم شهوت عبادت را نهان کن در نقاب ظلمت شب حسن طاعت را هواپیما شود بر دوش آهت گر زبان و دل ز برگ و بار آ…
شمارهٔ ۱۲۵
می کنم در سینه پنهان آه درد آلود را آتش ما در گره چون لاله دارد دود را رونداده حسن شوخش خط مشک اندود را با وجود آنکه لاز…
شمارهٔ ۱۲۶
بود دو نرگس آن شوخ بی تحاشی ما ز جنبش مژه در کار دلخراشی ما به نرگس تو که بیهوش ساغر ناز است اثر نکرد گلاب نیاز پاشی ما …
شمارهٔ ۱۲۷
چه جان باشد به پیش چشم او دلهای سنگین را زمژگان در فلاخن می گدازد کوه تمکین را بحمدالله که در بزم محبت شمع تابانم به آت…
شمارهٔ ۱۲۸
پیچ و تاب غم فزاید انبساط مرد را دل طپیدن دست گلباز است عاشق درد را هر که تن را دوست دارد دشمن جان خود است به که افشانی …
شمارهٔ ۱۲۹
به رویم دیدهٔ حیران در فیضی گشود اینجا چو شبنم باختم از یک نگه بود و نبود اینجا نماز و سبحه و کبر و ریا ارزانی زاهد بود …
شمارهٔ ۱۳۰
نمیدانم چرا با من به حکم بدگمانیها چو بادامی همه تن پشت چشم از سرگرانیها به قدر طاقت عاشق بود بیرحمی خوبان کشم شمشیر…