غزلیات
از مجموعه اشعار جویای تبریزی در دیوان اشعار
فهرست اشعار
شمارهٔ ۹۱
غم بود چاره حریف به غم آموخته را بستم از داغ تو بر زخم جگر سوخته را پردهٔ شرم تو شد حیرت نظارهٔ ما کرده ای جامهٔ آن تن ن…
شمارهٔ ۹۲
بی درد بر کنار مریز آب دیده را در کار دل کن آن می صاف چکیده را از فیض عشق همت والای ما بدوش بگرفته جامهٔ ز دو عالم بریده…
شمارهٔ ۹۳
گرم دارد شیخ ما با خویشتن هنگامه را کی بود از خود رهایی بستهٔ عمامه را کسوت عریان تنی را مخترع طبع من است من چو گل از خو…
شمارهٔ ۹۴
برد یاد او دل غم پیشه را جوش می برداشت از جا شیشه را شمع سان گلهای داغت بر سرم می دواند تا کف پا ریشه را چشمش از هر جنبش…
شمارهٔ ۹۵
گردد ز سیر صحرا کی حل مشکل ما شد پردهٔ بیابان قفل در دل ما از خاک مقصد ما چون گرد درد خیزد باشد ز پردهٔ دل دامان منزل ما…
شمارهٔ ۹۶
چون حباب از بیخودی شد کام دل حاصل مرا رفتن از خود گام اول بود تا منزل مرا مشهدم جولانگه او گر شود در زیر خاک می دود چون …
شمارهٔ ۹۷
زبسکه کرده مکرر ثنای واجب را ز هم گسیخته تار نفس کواکب را همین که بیم فتادن نباشد اقبال است به چشم کم منگر پستی مراتب را…
شمارهٔ ۹۸
ره عشق است و نبود خاطر خرسند باب اینجا به یک لبخند از خود می رود دل چون حباب اینجا زداید غم به هیچ از سینه فیض دشت پیمای…
شمارهٔ ۹۹
از فلک هرگز نخواهم آرزوی خویش را در گره دارم چو گوهر آبروی خویش را قسمتم لبریز صهبا می کند همچون سبو گر فشارم با دو دست …
شمارهٔ ۱۰۰
نماید جلوهٔ عکسش ز بس بیتاب دریا را بلرزد عضو عضو از قطره چون سیماب دریا را رسد فیض دگر زاهل نظر کامل عیاران را فلک سان …