غزلیات
از مجموعه اشعار جامی در دیوان اشعار - خاتمة الحیات
فهرست اشعار
شمارهٔ ۱۷۱
گر کنی سایه ام ای سرو خرامان بر سر سر به پایت نهم و دیده گریان بر سر می توان نسبت بالای تو با سرو سهی گر بود سرو سهی را …
شمارهٔ ۱۷۲
به رخسار و جبین و روی و عارض بردی ای دلبر فروغ از صبح و نور از روز و عکس از ماه و تاب از خور فروغ و نور و عکس و تاب رویت…
شمارهٔ ۱۷۳
فصل دی کوته بود ساقی برای عیش روز رشته گیر از شمع و از شب وصله ای بر روز دوز از فروغ فضله شهدم چه حاصل فضل کن وز رخ شاهد…
شمارهٔ ۱۷۴
ندارم دریغ از غمت هیچ چیز که مهمان ناخوانده باشد عزیز اگر بستیت کلک شاپور نقش شدی خسروت بنده، شیرین کنیز پی قیمت چون تو …
شمارهٔ ۱۷۵
من به خون غرق و لب لعل تو در خنده هنوز زخم کاری و من از تیغ تو شرمنده هنوز چه عجب گر بگدازم همه شب بی تو چوشمع عجب اینست…
شمارهٔ ۱۷۶
آید به برم چون تو نگاری نه و هرگز تازد به سرم چون تو سواری نه و هرگز عمری پی یک بوسه اگر رو به تو آرم هرگز گذرد بر لبت آ…
شمارهٔ ۱۷۷
در لطف بود گل ز تو افزون نه و هرگز یا سرو چو بالای تو موزون نه و هرگز گردد خجل از روی تو خورشید فلک روز شب با تو برآید م…
شمارهٔ ۱۷۸
یا به شمشیر جفا در جگرم چاک انداز یا به رحمت نظری بر من غمناک انداز تشنه لب خاک شدم در هوس لعل لبت ساغر می بکش و جرعه بر…
شمارهٔ ۱۷۹
آن سرو ناز کیست نهاده کلاه کژ مستیست گوییا که نهد پا به راه کژ چون تازه شاخ گل که تمایل کند ز باد گاه از خواص باده شود …
شمارهٔ ۱۸۰
چو دید اشک روان مرا ستاره شناس گرفت طالعم از سیر این ستاره قیاس دهانت در ظلمات عدم نهان مانده ست نه خضر برده به آن چشمه …