رباعیات
از مجموعه اشعار سید حسن غزنوی در دیوان اشعار
فهرست اشعار
شمارهٔ ۱۴۱
سبحان الله بعهد تو آن گویم کز طلعت تو نبود خالی کویم زین پیش جهان به روی من می دیدی و اکنون چه شدت که می نبینی رویم
شمارهٔ ۱۴۲
دل بسته روزگار پر زرق شدن یا شیفته بقاء چون برق شدن چون مردم آشنا ور اندر گرداب دستی زدن است و عاقبت غرق شدن
شمارهٔ ۱۴۳
ای دل ز غمش ناله زاری می کن با درد به حیله روزگاری می کن ای جان به لب رسیده این روزی چند هرگونه که هست دارو آری می کن
شمارهٔ ۱۴۴
دارم ملکا چو ریگ و باران دشمن بر من شده جمله دوستاران دشمن در خانه تو بزینهار آمده ام یک دوست توئی و صد هزاران دشمن
شمارهٔ ۱۴۵
ای کرده بسی جفا به جای دل من از عشق تو شد ز جای پای دل من یک روز نجسته رضای دل من این است و از این بتر سزای دل من
شمارهٔ ۱۴۶
آن رفت که عشوه می خریدم ز تو من پیراهن صبر می دریدم ز تو من من با تو چنان بدم که ناخن باگوشت لیکن چو دراز شد بریدم ز تو …
شمارهٔ ۱۴۷
خورشید بنفش و ماه گلرنگش بین بادام فراخ و پسته تنگش بین اندر بر سیم آن دل چون سنگش بین شیرینی صلح و تلخی جنگش بین
شمارهٔ ۱۴۸
ای مردم چشم ملک بینا از تو آموخته جود ابرو دریا از تو ای نور خدای گشته پیدا از تو بر خور تو ز دولت خود و ما از تو
شمارهٔ ۱۴۹
بگشای تو مشرق ای به حجت خسرو در مغرب فتح کن میندیش به جو خود بهر تو چرخ کهنه و دولت نو هر یک به دو دست می زند تیغ تو رو
شمارهٔ ۱۵۰
در راه یگانگی نشان ما کو وان صحبت دوستی میان ما کو چون جمله دوستان به هم بنشستند دل مشغله می کند که آن ما کو