رباعیات

از مجموعه اشعار قطران تبریزی در دیوان اشعار

دسته‌بندی

۱۵۱

شعر

فهرست اشعار

ای گشته به بیداد و بدی کردن چیر هرگز نشود دلت ز بیدادی سیر دیریست که من شنیدم از اهل دلی کز بد نرهد هرکه به بَد هست دلیر

نیمی ز تنم کمان شد و نیمی تیر نیمی ز دلم جوان شد و نیمی پیر بسیار عنا خوردم بر چشمهٔ شیر از چشمهٔ شیر من برون آمد قیر

چون کشته ببینی‌ام دو لب کرده فراز وز جان تهی این قالب فرسوده به آز بر بالینم نشسته می گوی بناز کی کشته ترا من و پشیمان ش…

بنگر که چه گفت با دلم چشم، به راز چشمی که نیامد از غم هجر فراز گفتا که ازین گرستن دور و دراز من رفتم و آن رفته دگر نامد …

تب خاله مرا نمود معشوقه ز ناز هر دم به لبان سرخش انگشت فراز چون کودک شیرخواره از حرص وز آز انگشت همی مزم به شبهای دراز

گر روز قضا خدا ترا پرسد باز گوید که چرا کردی بر عاشق ناز تو عذر چه داری بر او عذر بساز خواهندهٔ تو مگر که من باشم باز

نیمی ز دلم کبک شد و نیمی باز نیمی ز تنم به ناز و نیمی به گداز زانکس که مرا طمع به شادی بُد و ناز آورد مرا کنون به تیمار …

خاموش بوم تا نکند چندین ناز او کرد گنه کرده بعذر آید باز من صبر کنم بحسرت و سوز و گداز تا آنکه گنه کرده بعذر آید باز

گر خیزد هیچ دیبه از هیچ طراز تارش گل و پودش ز می و مشک طراز آن دیبهٔ روی تست ای شمع طراز در وصل تو نیست هیچ زی شعر طراز

آن بت که بهین لفظ بود دشنامش از حسن و لطافتست هفت اندامش آن بد که نمود بنده را بادامش بنمود بجنگ هفتخوان هم نامش

۷/۱۶