شمارهٔ ۱۴

از غالب دهلوی در دیوان اشعار - رباعیات

در خورد تبر بود درختی که مراست

خاییده آتش ست رختی که مراست

بی آن که تو بدنام شوی می کشدم

ناسازتر از خوی تو بختی که مراست

بازگشت به فهرست

قبلیشمارهٔ ۱۳

بعدیشمارهٔ ۱۵

نظرات

در حال بارگذاری نظرات

لطفاً صبر کنید...

شاید از این چشمه نیز بنوشید