غزلیات
از مجموعه اشعار فیاض لاهیجی در دیوان اشعار
فهرست اشعار
شمارهٔ ۱۳۱
کمان آهِ که یارب کشیده تا گوش است؟ که طرّة تو به آن پردلی زرهپوش است بیا که بر تن عشّاق پیرهن نگذاشت قبای ناز که با قام…
شمارهٔ ۱۳۲
ز رنگِ می به رخت تا نقاب در پیش است نگاه را سفر آفتاب در پیش است تو تا به خلوت آیینه کردهای آرام مرا چو شعله هزار اضطرا…
شمارهٔ ۱۳۳
چمن به خرّمی و گل به بار نزدیک است جنون تهیّه نکرد و بهار نزدیک است نشان ساحل این بحر ای که میپرسی اگر به موج سواری کنا…
شمارهٔ ۱۳۴
کار دلم در شکنج زلف تو تنگ است همچو مسلمان که در دیار فرنگ است در ره عشقت ز طعنه باک ندارد این دل چون شیشه آزمودة سنگ اس…
شمارهٔ ۱۳۵
هر خس به باغ ما گل و هر زاغ بلبل است آشفتگی گلی است که مخصوص سنبل است ناز بهار چند کشم از برای گل فصل خزان خوشست که هر ب…
شمارهٔ ۱۳۶
سراپا شعله گردیدست کاینم جامة آل است سپند جان ما را کرده در آتش که این خال است چو برطرف رخ او زلف را دیدم یقین کردم که ر…
شمارهٔ ۱۳۷
من و تصوّر ترک غمت خیال محال است خلاصی از ستم عشق احتمال محال است اگرچه قطع نظر ممکن است و ممکن ممکن ولیک دل ز تو برکندن…
شمارهٔ ۱۳۸
تو سروری سرفرازی بر تو ختم است تو جانی دلنوازی بر تو ختم است زده داغ تو مُهرم بر در دل که یعنی عشقبازی بر تو ختم است نیا…
شمارهٔ ۱۳۹
چون نسیمم در ره عشق تو نقش پا گم است در سر کوی تو همچون قطره در دریا گم است از که حیرانم؟ که پرسد کس سراغ خویش را در سر …
شمارهٔ ۱۴۰
مو به موئیم دل و بهر غم یار کم است همه تن دیده شدیم و پی دیدار کم است یک جهان شکوه و یک روز قیامت چه کنم؟ حرف بسیار و مر…