قصاید
از مجموعه اشعار فرخی سیستانی در دیوان اشعار
فهرست اشعار
شمارهٔ ۱۵۱ - نیز در مدح امیر یوسف بن ناصر الدین گوید
تا پرنیان سبز بورن کرد بوستان با مصمت سپید همی گردد آسمان تابرگ همچو غیبه زنگار خورده شد چون جوشن زدوده شد آب اندر آبدان…
شمارهٔ ۱۵۲ - در صفت خزان و مدح امیر ابوالمظفرنصر بن سبکتگین برادر سلطان محمود گوید
چو زر شدند رزان، از چه؟ از نهیب خزان به کینه گشت خزان، با که؟ با ستاک رزان هوا گسست، گسست از چه؟ بر گسست از ابر ز چیست ا…
شمارهٔ ۱۵۳ - در تقاضای معاودت سلطان مسعود از اصفهان به غزنین پس از فوت محمود
ای برید شاه ایران از کجا رفتی چنین نامه ها نزد که داری؟ بار کن! بگذار! هین کی جدا گشتی ز شاه و چندگه بودی براه چند گون د…
شمارهٔ ۱۵۴ - در مدح سلطان مسعود و فتوحات او و کشتن او شیر را
بدان خوشی و بدان نیکویی لب و دندان اگر به جان بتوانی خرید نیست گران لب چنان را غازی به سیم و زر بفروخت عجبتر از دل غازی…
شمارهٔ ۱۵۵ - در وزارت یافتن خواجه احمد بن حسن میمندی بعد از عزل شش ساله
میغ بگشاد و دگرباره بیفروخت جهان روزی آمد که توان داد از آن روز نشان روزی آمد که چنین روز همی دید زمین روزی آمد که چنین …
شمارهٔ ۱۵۶ - در مدح شمس الکفاة خواجه ابوالقاسم احمد بن حسن میمندی
مکن ای ترک مکن قدر چنین روز بدان چون شد این روز، درین روز رسیدن نتوان گر بناگوش تو چون سیم سپیدست چه سود تو ندانی که بود…
شمارهٔ ۱۵۷ - در مدح شمس الکفات خواجه ابوالقاسم احمد بن حسن میمندی
آمد آن نو بهار توبهشکن بازگشتی بکرد توبهٔ من دوش تا یار عرضه کرد همی بر من آن عارض چو تازه سمن گفت وقت گل است باده بخوا…
شمارهٔ ۱۵۸ - در مدح خواجه احمد بن حسن میمندی وزیر گوید
نگار من آن لعبت سیمتن مه خُلُخ و آفتاب ختن برون آمد از خیمه و از دو زلف بنفشه پریشیده بر نسترن تماشا کنان گرد خیمه بگشت …
شمارهٔ ۱۵۹ - در مدح شمس الکفات احمد بن الحسن میمندی
گفتم گلست یا سمنست آن رخ و ذقن گفتا یکی شکفته گلست و یکی سمن گفتم در آن دو زلف شکن بیش یا گره گفتایکی همه گره است و یکی …
شمارهٔ ۱۶۰ - در مدح خواجه ابوالفتح فرزند وزیرگوید
سیه زلف آن سرو سیمین من همه تاب و پیچست و بند و شکن نگار مرا سرو آزاد خوان کنار من آن سرو بن را چمن بلندی و سبزی بود سرو…