رباعیات

از مجموعه اشعار نجم‌الدین رازی در مجموعهٔ اشعار

دسته‌بندی

۸۶

شعر

فهرست اشعار

تا ظن نبری که ما ز آدم بودیم کان دم که نبود آدم آن دم بودیم بی زحمت عین و شین و قاف و گل و دل معشوقه و ما و عشق همدم بود…

ماییم ز خود وجود پرداختگان و آتش به وجود خود در انداختگان پیش رخ چون شمع تو شبهای وصال پروانه صفت وجود خود باختگان.

شاها بر تو به تحفه صد جان بردن کمتر بود از زیره به کرمان بردن لیکن دانی که رسم موران باشد پای ملخی نزد سلیمان بردن.

در بحر عمیق غوطه خواهم خوردن یا غرقه شدن یا گهری آوردن کار تو مخاطره است خواهم کردن یا سرخ کنم روی ز تو یا گردن.

فردا که مقدسان خاکی مسکن چون روح شوند راکب مرکب تن چون لاله به خون جگر آلوده کفن از خاک سر کوی تو بر خیزم من.

افراز ملوک را نشیبی است مکن در هر دلکی از تو نهیبی است مکن بر خلق ستم اگر به سیبی است مکن کز هر سیبی با تو حسیبی است مکن…

گفتم: که زد این چنین دم سرد که من؟ بلبل ز درخت سر فرو کرد که: من! گفتم: به شب این غصه کسی خورد که من نیلوفر از آب سر برآ…

دل مغز حقیقت است تن پوست ببین در کسوت روح صورت دوست ببین هر چیز که آن نشان هستی دارد یا سایهٔ نور اوست یا اوست ببین.

آن دم که نبود بود من بودم و تو سرمایهٔ عشق و سود من بودم و تو امروز و دی از دیری و زودی است و چون نه دیر بد و نه زود من …

ای دل بیدل به نزد آن دلبر رو در بارگه وصال او بی سر رو پنهان ز همه خلق چو رفتی به درش خود را به درش بمان و آنگه در رو.

۷/۹