غزلیات
از مجموعه اشعار بلند اقبال در دیوان اشعار
فهرست اشعار
شمارهٔ ۳۱
می دهی درد سرم چند ای طبیب دردما را چاره باید ازحبیب دستم از دامان وصلش کوته است ای خدا یا وصل یا مرگ رقیب روز و شب نالم…
شمارهٔ ۳۲
دل گشته در برم خون از طبع زودرنجت افتاده درشکنجم از زلف پر شکنجت از خالت اوفتادم در ششدر غم و رنج تا بر سرم چه آید از نق…
شمارهٔ ۳۳
نگفتم دل مکن اینقدر غارت که ترسم آخر افتی در مرارت شه آگه گشته و داده است فرمان به گیر و دار هر کس کرده غارت دل ما راچرا…
شمارهٔ ۳۴
بی رخ وزلف تو روز ما سیه تر از شب است یار ما وهمدم ما روز و شب درد وتب است کرده شب ها خواب بر همسایگان ما حرام بس که در …
شمارهٔ ۳۵
با طلعتت به گلشن وصحرا چه حاجت است درخدمتت به سیر وتماشا چه حاجت است خود با خیال روی تومشغول صحبتم گلزار و صوت بلبل شیدا…
شمارهٔ ۳۶
بسکه مشکین مو ز بس نیکورخ است ترک من آشوب چین و خلخ است نیست با گلشن سرو کارم که او سرو قامت یاسمن بو گل رخ است چون شه ش…
شمارهٔ ۳۷
اسیر بند تو در روزگار آزاد است نصیب هر که شود نعمت خداداداست دلم نمی شود اندر فراق تو غمگین که در فراق هم از یادوصل توشا…
شمارهٔ ۳۸
این کیست که آفت زن و مرداست نازک اندام وناز پرورد است از زلف چو سنبل وبه خط ریحان از قد چوصنوبر وبه رخ ورد است بی روی سپ…
شمارهٔ ۳۹
عشق حیران درجمال احمداست عقل مجنون از جلال احمد است جنگ هفتاد ودوملت سر به سر بر سر میم کمال احمد است اینکه می گویند روح…
شمارهٔ ۴۰
دلم به زلف خم اندر خم تو در بنداست چو پای بند به بند تو است خرسنداست ز چشم مست تو افتاده فتنه در عالم گناه زلف تو را نیس…