باب بیست و سوم: در خوف عاقبت و سیری نمودن از عمر

از مجموعه اشعار عطار نیشابوری در مختارنامه

دسته‌بندی

۷۷

شعر

فهرست اشعار

دیرست که جان خویشتن میسوزم وز آتش جان، چو شمع، تن میسوزم ای کاش، شد آمدم نبودی که مدام تا آمدم از بیم شدن میسوزم

گاهی ز غم نفس وخرد میگریم گاهی ز برای نیک و بد میگریم گر آخر عمر گوشهای دست دهد بنشینم و بر گناه خود میگریم

زان میترسم که در بلام اندازند همچون گویی بی سر و پام اندازند روزی صد ره بمیرم از هیبت آنک تا بعد از مرگ در کجام اندازند

تن کیست که سرنگون همی باید کرد دل چیست که غرق خون همی باید کرد این دم به زمین فرو شدم بس عاجز تا سر ز کجا برون همی باید …

گفتم شب و روز از پی این کار شوم تا بوک دمی محرم اسرار شوم زان میترسم که چون بر افتد پرده من در پس پرده ناپدیدار شوم

چون نیست طریقی که به مقصود رسم آن به که به نابودن خود زود رسم چون هر روزی به زندگی میمیرم گر مرگ در آیدم به بهبود رسم

تا کی باشم گرد جهان در تک و تاز سیر آمدم از جهان و از آز و نیاز مرگی که مرا رهاند از عمر دراز حقا که به آرزوش میجویم باز

در هر دو جهان یک‌تنه‌ای می‌جویم آزاد ز رخت و بنه‌ای می‌جویم در حبس جهان بمانده‌ام سرگردان بر بوی خلاص، رخنه‌ای می‌جویم

جان رفت و ندید محرمی در همه عمر دل خست و نیافت مرهمی در همه عمر بِلْ تا بسر آید دم بیفایده زانک دلشاد نبودهام دمی در همه…

از مال جهان جز جگری ریشم نیست اینست و جز این هیچ کم و بیشم نیست از خویشتن و خلق به جان آمدهام یک ذره دل خلق و سر خویشم ن…

۲/۸