باب بیست و ششم: در صفت گریستن

از مجموعه اشعار عطار نیشابوری در مختارنامه

دسته‌بندی

۴۷

شعر

فهرست اشعار

بس سیل که خاست هر نفس چشمم را وز سر ننشست این هوس چشمم را از بسیاری که چشم من آب بریخت آبی بنماند پیش کس چشمم را

زان روی که در روی تو چشمم نگریست از گریهٔ من مردم چشمم بنزیست جان بر سر آتش است و دل بر سر آب از بس که دلم بسوخت و چشمم …

آن ماه، مرا چو خاک در کوی افکند و اندر طلب خودم به هر سوی افکند زان است هزار قطره خون بر رویم کان روز که رفت چشم بر روی …

چون ایندل غم کشم وطن در خون دید هر روز ز نو مرا غمی افزون دید زین خانهٔ تنگ، سیر شد، صحرا خواست بر اشک سوار گشت چون گلگو…

روزی که دل شکسته پیش تو کشم بر گلگونش نشسته پیش تو کشم چون بر گلگون سوار شد یعنی اشک پیش آی که تنگ بسته پیش تو کشم

با دل گفتم بسی زیان میبینم از دست تودیده خون فشان میبینم دل گفت که با اشک روان خواهم شد زین گونه که این قلب روان میبینم

از گریهٔ خود بسی نکویی دارم وز گوهر اشک هر چه گویی دارم گلگونِ سرشک من چنان گرم رو است کز گرم رویش سرخ رویی دارم

شبرنگ خطت که رام افسونم بود میتاخت به تک که تشنهٔ خونم بود بر روی آمد، تو گویی از گرم روی شبرنگ خط تو، اشک گلگونم بود

از رشک تو، کاغذین کنم پیراهن تا سایهٔ تو نگرددت پیرامن هر چند کنار من چو دریاست ز اشک در شیوهٔ عشق تو، نیم تردامن

چون هر مویم نوحه گر آید بی تو وز هر سویم ناله برآید بی تو گلگون سرشکم که همی تازد تیز ای بس که به روی می درآید بی تو

۴/۵