باب بیست و هفتم: در نومیدی و به عجز معترف شدن

از مجموعه اشعار عطار نیشابوری در مختارنامه

دسته‌بندی

۴۵

شعر

فهرست اشعار

دل در ره او تصرّف خویش ندید یک ذرّه در آن راه پس و پیش ندید آنجا چو فروماندگی لایق بود چیزی ز فروماندگی بیش ندید

در بادیه ای که عقل را راهی نیست گر کوه درو،‌سیر کند کاهی نیست گر هیچ رونده ای طلب خواهی کرد شایستهٔ این بادیه جز آهی نیس…

ای دل! دانی که او سزاوار تو نیست چه عشوه فروشی که خریدار تو نیست ای عاشق درمانده! بیندیش آخر دل برکاری منه که آن کار تو …

گر در همه عمر در سفر خواهی بود همچون فلکی زیر و زبر خواهی بود هر چند سلوک بیشتر خواهی کرد هر لحظه ز پس ماندهتر خواهی بود

ای دل بندی بس استوارت افتاد ناخورده می عشق، خمارت افتاد اندیشه نمیکنی و درکار شدی باری بنگر که با که کارت افتاد!

هر روز به عالمی دگرگون برسی هر شب به هزار بحر پرخون برسی گفتی: «برسم درو و باقی گردم» چون کس نرسد درو، درو چون برسی

هر چند که اهل راز میباید گشت هم با قدم نیاز میباید گشت تا چند روی، چو راه را پایان نیست چون میدانی که باز میباید گشت

گاه از مویی مشوشت باید شد گه نیز به هیچ دل خوشت باید شد در عشق گر آتشی همه یخ گردی ور یخ باشی چو آتشت باید شد

جانا زغمت بسوختی جان، ما را نه کفر گذاشتی نه ایمان، ما را چون دانستی که نیست درمان، ما را سر در دادی بدین بیابان، ما را

گر جان گویم برآمد و حیران شد ور دل گویم واله و سرگردان شد گفتی که به عجز معترف باید گشت عاجزتر ازین که من شدم نتوان شد

۴/۵