غزلیات
از مجموعه اشعار عطار نیشابوری در دیوان اشعار
فهرست اشعار
غزل شمارهٔ ۳۴۱
هر که صید چون تو دلداری شود عاجزی گردد، گرفتاری شود هر که خار مژهٔ تو بنگرد هر گلی در چشم او خاری شود باز چون گلبرگِ روی…
غزل شمارهٔ ۳۴۲
یک حاجتم ز وصل میسر نمیشود یک حجتم ز عشق مقرر نمیشود کارم به تو فتاد ، ولیکن به تک زدن کاری چنین به پهلوی لاغر نمیشو…
غزل شمارهٔ ۳۴۳
ای کوی توام مقصد و ای روی تو مقصود وی آتش عشق تو دلم سوخته چون عود چه باک اگرم عقل و دل و جان بنماند گو هیچ ممان زانکه ت…
غزل شمارهٔ ۳۴۴
هرچه در هر دو جهان جانان نمود تو یقین میدان که آن از جان نمود هست جانت را دری اما دو روی دوست از دو روی او دو جهان نمود…
غزل شمارهٔ ۳۴۵
رُهبان دَیْر را سببِ عاشقی چه بود؟ کاو روی راز دیر به خَلقان نمینمود از نیستی دو دیده به کس مینکرد باز وز راستی روانِ …
غزل شمارهٔ ۳۴۶
گر دلبرم به یک شکر از لب زبان دهد مرغ دلم ز شوق به شکرانه جان دهد میندهد او به جان گرانمایه بوسهای پنداشتی که بوسه چنی…
غزل شمارهٔ ۳۴۷
برق عشق از آتش و از خون جهد چون به جان و دل رسد بیچون جهد دل، کسی دارد که در جانش ز عشق هر زمانی برق دیگرگون جهد کشتیا…
غزل شمارهٔ ۳۴۸
زلف را چون به قصد تاب دهد کفر را سر به مهر آب دهد باز چون درکشد نقاب از روی همه کفار را جواب دهد چون درآید به جلوه ماه ر…
غزل شمارهٔ ۳۴۹
یک شکر زان لب به صد جان میدهد الحق ارزد زانکه ارزان میدهد عاشق شوریده را جان است و بس لعل او میبیند و جان میدهد قوت …
غزل شمارهٔ ۳۵۰
هر که را ذوق دین پدید آید شهد دنیاش کی لذیذ آید چه کنی در زمانهای که درو پیر چون طفل نا رسید آید آنچنان عقل را چه خواهی…