غزلیات
از مجموعه اشعار عطار نیشابوری در دیوان اشعار
فهرست اشعار
غزل شمارهٔ ۱۳۱
دل کمال از لعل میگون تو یافت جان حیات از نطق موزون تو یافت گر ز چشمت خستهای آمد به تیر زنده شد چون در مکنون تو یافت تا …
غزل شمارهٔ ۱۳۲
پیشگاه عشق را پیشان که یافت پایگاه فقر را پایان که یافت در میان این دو ششدر کل خلق جمله مردند و اثر زیشان که یافت رخنه م…
غزل شمارهٔ ۱۳۳
خاک کویت هر دو عالم در نیافت گرد راهت فرق آدم در نیافت ای به بالا برشده چندان که عرش ذرهای شد گرد تو هم در نیافت دولت ت…
غزل شمارهٔ ۱۳۴
بس که دل تشنه سوخت وز لبت آبی نیافت مست می عشق شد، وز تو شرابی نیافت داشتم امید آنک بو که در آیی به خواب عمر شد و دل ز …
غزل شمارهٔ ۱۳۵
هر دل که ز عشق بی نشان رفت در پردهٔ نیستی نهان رفت از هستی خویش پاک بگریز کین راه به نیستی توان رفت تا تو نکنی ز خود کرا…
غزل شمارهٔ ۱۳۶
دوش جان دزدیده از دل راه جانان برگرفت دل خبر یافت و به تک خاست و دل از جان برگرفت جان چو شد نزدیک جانان دید دل را نزد او…
غزل شمارهٔ ۱۳۷
آتش سودای تو عالم جان در گرفت سوز دل عاشقان هر دو جهان در گرفت جان که فرو شد به عشق زندهٔ جاوید گشت دل که بدانست حال مات…
غزل شمارهٔ ۱۳۸
گر نبودی در جهان امکان گفت کی توانستی گل معنی شکفت جان ما را تا به حق شد چشم باز بس که گفت و بس گل معنی که رفت بی قراری …
غزل شمارهٔ ۱۳۹
ای زلف تو دام و دانه خالت هر صید که میکنی حلالت خورشید دراوفتاده پیوست در حلقهٔ دام شب مثالت همچون نقطی سیه پدیدار بر چ…
غزل شمارهٔ ۱۴۰
ای آفتاب طفلی در سایهٔ جمالت شیر و شکر مزیده از چشمهٔ زلالت هم هر دو کون برقی از آفتاب رویت هم نه سپهر مرغی در دام زلف و…