غزلیات
از مجموعه اشعار اهلی شیرازی در دیوان اشعار
فهرست اشعار
شمارهٔ ۱۲۲۱
ای دلم چون پسته از شور نمک بریان تو سوخت مغز استخوانم پسته خندان تو من کجا پیدا شوم جاییکه همچون ذره اند صد هزاران آفتاب…
شمارهٔ ۱۲۲۲
هرگز دلم ملول نگشت از جفای او تا زنده ام خوشم چو بمیرم فدای او آن گل نهاده در ره من صد هزار خار من خار راه رفته بمژگان ب…
شمارهٔ ۱۲۲۳
از کفر و دین بری شده ام از برای تو دنیا و آخرت همه کردم فدای تو خواهم که خواب مرگ نبندد دو دیده ام چندانکه چشم خود نگرم …
شمارهٔ ۱۲۲۴
بنمای آتشین رخ و مست شراب شو ماییم و پاره جگری گو کباب شو برخیز اگر هوای صبوحیست ایگلت حاجت بصبح نیست تو خود آفتاب شو خو…
شمارهٔ ۱۲۲۵
به وفای او که گرم کشد نکنم فغان ز جفای او ز هلاک من چه زیان فتد من و صد چو من به فدای او غم گلرخی که مرا بود همه عمر از …
شمارهٔ ۱۲۲۶
تو آب خضری و ما تشنه عاشقان از تو بیا بیا که صبوری نمی توان از تو بخشم رفتی و گفتی قیامتم بینی چه زود رنجی و دیر آشنا فغ…
شمارهٔ ۱۲۲۷
تا کی ز دهانش بود ایدل سخن تو خاموش که حرفی نجهد از دهن تو شیرین دهنا، چون همه وصل است ز خسرو خود را بچه خرسند کند کوهکن…
شمارهٔ ۱۲۲۸
سهل است نقد دین و دل گر صرف شد در کوی تو زانها که گوید جان من جانها فدای روی تو در بتپرستی کافرم در عشقبازی کجنظر گر…
شمارهٔ ۱۲۲۹
آن بزم عیش ساقی و جام شراب کو و آن مستی محبت و آن اضطراب کو گیرم که روی گل نگرم از هوای دوست آن شیوه و کرشمه و ناز و عتا…
شمارهٔ ۱۲۳۰
بر نقش شیرین کوهکن گریید چشم زار او باشد کزین خون جگر رنگی برآرد کار او مردن بسی اسان بود هرچند کز حرمان بود گر در مذاق …