پرش به محتوای اصلی
اثر

حساب کاربری

شمارهٔ ۷۱۷

از طغرای مشهدی در گزیدهٔ اشعار - ابیات برگزیده از غزلیات

چون ز تنهایی غربت برهانم خود را؟
من که عاجز شده ام در وطن از تنهایی
هر که از یار جدا ماند، دلش می سوزد
بدعت ما نبود سوختن از تنهایی
کم نگردد غم آن سرو قبا پوش طرب!
که برآورد [مرا در] کفن از تنهایی

نظرات

در حال بارگذاری نظرات

لطفاً صبر کنید...

شاید از این چشمه نیز بنوشید