پرش به محتوای اصلی
اثر

حساب کاربری

شمارهٔ ۳۷۲

از طغرای مشهدی در گزیدهٔ اشعار - ابیات برگزیده از غزلیات

به امیدی که چو طفل نگهم بازآیی
تا دم صبح، در خانه چشمم وا بود
طرفه راهی ست ره مرگ که با اینهمه خوف
هرکه دیدیم، درو بی خبر و تنها بود

نظرات

در حال بارگذاری نظرات

لطفاً صبر کنید...

شاید از این چشمه نیز بنوشید