غزلیات
از مجموعه اشعار سعدی شیرازی در دیوان اشعار
فهرست اشعار
غزل شمارهٔ ۴۱۱
گر تیغ برکشد که محبان همیزنم اول کسی که لاف محبت زند منم گویند پای دار اگرت سر دریغ نیست گو سر قبول کن که به پایش درافک…
غزل شمارهٔ ۴۱۲
آن دوست که من دارم وآن یار که من دانم شیریندهنی دارد، دور از لب و دندانم بخت این نکند با من، کآن شاخ صنوبر را بنشینم و …
غزل شمارهٔ ۴۱۳
آن نه روی است که من وصف جمالش دانم این حدیث از دگری پرس که من حیرانم همه بینند نه این صنع که من میبینم همه خوانند نه ای…
غزل شمارهٔ ۴۱۴
اگر دستم رسد روزی که انصاف از تو بستانم قضای عهدِ ماضی را شبی دستی برافشانم چنانت دوست میدارم که گر روزی فراق افتد تو ص…
غزل شمارهٔ ۴۱۵
ای مرهم ریش و مونس جانم چندین به مفارقت مرنجانم ای راحت اندرون مجروحم جمعیت خاطر پریشانم گویند بدار دستش از دامن تا دست …
غزل شمارهٔ ۴۱۶
بس که در منظر تو حیرانم صورتت را صفت نمیدانم پارسایان ملامتم مکنید که من از عشق توبه نتوانم هر که بینی به جسم و جان زند…
غزل شمارهٔ ۴۱۷
سخن عشق تو بی آن که برآید به زبانم رنگ رخساره خبر میدهد از حال نهانم گاه گویم که بنالم ز پریشانی حالم بازگویم که عیان ا…
غزل شمارهٔ ۴۱۸
گر دست دهد هزار جانم در پای مبارکت فشانم آخر به سرم گذر کن ای دوست! انگار که خاک آستانم هر حکم که بر سرم برانی سهل است، …
غزل شمارهٔ ۴۱۹
مرا تا نقره باشد میفشانم تو را تا بوسه باشد میستانم و گر فردا به زندان میبرندم به نقد این ساعت اندر بوستانم جهان بگذا…
غزل شمارهٔ ۴۲۰
ما همه چشمیم و تو نور ای صنم چشم بد از روی تو دور ای صنم روی مپوشان که بهشتی بود هر که ببیند چو تو حور ای صنم حور خطا گف…