شمارهٔ ۲

از رفیق اصفهانی در دیوان اشعار - رباعیات

چون نیست مرا راه ز بیم خویت

در خانه ات آیم همه شب در کویت

تا روز نشینم به امیدی که مگر

از خانه برون آئی و بینم رویت

بازگشت به فهرست

قبلیشمارهٔ ۱

بعدیشمارهٔ ۳

نظرات

در حال بارگذاری نظرات

لطفاً صبر کنید...

شاید از این چشمه نیز بنوشید