شمارهٔ ۱۹۰

از امیر پازواری در دیوان اشعار - دوبیتی‌ها

سَرْره بشسّی، زلف کنّه کینه کینه

سرخه گلْ بوارسّه، میونِ سینهْ

تو مه سورهْ داریُ و من ته مَمینهْ

بروُ دَ پیچمْ، که (مه) مدّعا هَمینهْ

بازگشت به فهرست

قبلیشمارهٔ ۱۸۹

بعدیشمارهٔ ۱۹۱

نظرات

در حال بارگذاری نظرات

لطفاً صبر کنید...

شاید از این چشمه نیز بنوشید