شمارهٔ ۱۸۹

از امیر پازواری در دیوان اشعار - دوبیتی‌ها

امیر گنه: مه دردِ دِل دوا، تِهْ

دوستْ، آب و نمک دارنهْ، سَر تا به پاتِهْ

گِدامِهْ، تِمادارْمِهْ دوستِ زِکاتِهْ

مُتحقِّمِهْ مِنْ، دوستِ دِ تاحِکاتِهْ

بازگشت به فهرست

قبلیشمارهٔ ۱۸۸

بعدیشمارهٔ ۱۹۰

نظرات

در حال بارگذاری نظرات

لطفاً صبر کنید...

شاید از این چشمه نیز بنوشید