شمارهٔ ۱۱۳

از امیر پازواری در دیوان اشعار - دوبیتی‌ها

مه دوستْ به سُرعَتتْ، اسبِ بدوُرهْ موننْ

گردنْ و دوشْ هَنْته گوکّی گوره مونن

سؤ آلِ عَرْقْ، شیشهْ گلُوره مُونن

برفه‌یِ دنباله، ماهِ نُو رهْ مُوننْ

بازگشت به فهرست

قبلیشمارهٔ ۱۱۲

بعدیشمارهٔ ۱۱۴

نظرات

در حال بارگذاری نظرات

لطفاً صبر کنید...

شاید از این چشمه نیز بنوشید