مثنویات، تمثیلات و مقطعات
از مجموعه اشعار پروین اعتصامی در دیوان اشعار
فهرست اشعار
شمارهٔ ۱۶۱ - هرچه باداباد
گفت با خاک، صبحگاهی باد چون تو، کس تیرهروزگار مباد تو، پریشان ما و ما ایمن تو، گرفتار ما و ما آزاد همگی کودکان مهد منند…
شمارهٔ ۱۶۲ - همنشین ناهموار
آب نالید، وقت جوشیدن کاوخ از رنج دیگ و جور شرار نه کسی میکند مرا یاری نه رهی دارم از برای فرار نه توان بود بردبار و صبور…
شمارهٔ ۱۶۳ - یاد یاران
ای جسم سیاه مومیائی کو آنهمه عجب و خودنمائی با حال سکوت و بهت، چونی در عالم انزوا چرائی آژنگ ز رخ نمیکنی دور ز ابروی، گر…
شمارهٔ ۱۶۴ - قطعه
ای گل، تو ز جمعیت گلزار، چه دیدی جز سرزنش و بد سری خار، چه دیدی ای لعل دل افروز، تو با اینهمه پرتو جز مشتری سفله، ببازار…
شمارهٔ ۱۶۵ - این قطعه را در تعزیت پدر بزرگوار خود سرودهام
پدر آن تیشه که بر خاک تو زد دست اجل تیشهای بود که شد باعث ویرانی من یوسفت نام نهادند و به گرگت دادند مرگْ گرگ تو شد، ای…
شمارهٔ ۱۶۶ - این قطعه را برای سنگ مزار خودم سرودهام
اینکه خاک سیهش بالین است اختر چرخ ادب پروین است گرچه جز تلخی از ایام ندید هر چه خواهی سخنش شیرین است صاحب آنهمه گفتار ام…
شمارهٔ ۱۶۷ - قطعه
ما نیز در دیار حقیقت، توانگریم کالای ما چو وقت رسد، کارهای ماست ما روی خود ز راه سعادت نتافتیم پیران ره، بما ننمودند راه…
شمارهٔ ۱۶۸ - قطعه مرد پندارند پروین را، چه برخی ز اهل فضل
از غبار فکر باطل، پاک باید داشت دل تا بداند دیو، کاین آئینه جای گرد نیست مرد پندارند پروین را، چه برخی ز اهل فضل این معم…
شمارهٔ ۱۶۹ - قطعه
گر شمع را ز شعله رهائی است آرزو آتش چرا به خرمن پروانه میزند سرمست، ای کبوترک ساده دل، مپر در تیه آز، راه تو را دانه میز…
شمارهٔ ۱۷۰ - قطعه
بیرنج، زین پیاله کسی می نمیخورد بیدود، زین تنور به کس نان نمیدهند تیمار کار خویش تو خود خور، که دیگران هرگز برای جرم…