غزلیات
از مجموعه اشعار اوحدی مراغهای در دیوان اشعار
فهرست اشعار
غزل شمارهٔ ۴۲۱
ای صبا، یار مرا از من بییار بپرس زارم، او را ز من شیفتهٔ زار بپرس پرسش دل چو به زلفش برسانی، پس از آن پیش آن نرگس جادو …
غزل شمارهٔ ۴۲۲
ای صبا، از من آشفته فلان را میپرس مینشان جان و دل و آن دل و جان را میپرس در جهان هم نفسی جز تو ندارد جانم هر نفس میر…
غزل شمارهٔ ۴۲۳
عشرت بهار کن، که شود روزگار خوش میدر بهار خور، که بود بی غبار و غش گفتی: به روز شش همه گیتی تمام شد میبه، که او تمام ن…
غزل شمارهٔ ۴۲۴
دمشق فتنه شد بغداد و توفان بلا آبش به چشم من ز هجر آنکه بیما میبرد خوابش مگر باد صبا گوید نشان آتشین رویی که گه در خاک …
غزل شمارهٔ ۴۲۵
نسپردم از خرابی دل خود به چشم مستش ور زانکه میسپردم در حال میشکستش نقاش دوربین را از دست بر نیاید نقش دگر نهادن پیش نگ…
غزل شمارهٔ ۴۲۶
سخت زیبا دلبرست او، چشم بد دور از رخش ماه را ماند که میتابد همی نور از رخش این پریوش را اگر فردا به فردوس آورند رخ چو ب…
غزل شمارهٔ ۴۲۷
جفت شادیست بعید، آنکه تو داری شادش مقبل آنست که آیی به مبار کبادش دلم از شوق تو شب تا به سحر نعره زنان تو چنان خفته که و…
غزل شمارهٔ ۴۲۸
چنین که بسته شدم باز من به زلف چو بندش خلاص من متصور کجا شود ز کمندش؟ به رنگ چهرهٔ او گر نگه کند گل سوری ز شرم سرخ برآید…
غزل شمارهٔ ۴۲۹
درین همسایه شمعی هست و جمعی عاشق از دورش که ما صد بار گم گشتیم همچون سایه در نورش وجود بیدلان پست از سواد چین زلف او روا…
غزل شمارهٔ ۴۳۰
چو نام او همی گویی به نام خود قلم در کش ورش دانستهای، زنهار! خامش باش و دم درکش ازآن بیچون و چند ار تو نشانی یافتی این…