الفصل الاول - فی الطامات

از مجموعه اشعار اوحدالدین کرمانی در دیوان رباعیات - الباب الحادی عشر: فی الطامات و فی الاقاویل المختلفة

دسته‌بندی

۲۳

شعر

فهرست اشعار

در میکده چون جمال معشوقهٔ ماست باز آمدن از کعبه به بتخانه رواست هر کعبه کزو بوی ندارد کنش است با او همه بتخانه شده کعبهٔ…

از خوردن باده دوش حالم بگرفت ساقی به دو دست هر دو بالم بگرفت زین پس من و شاهدان و میخانه و می کز خرقه و خانقه ملالم بگرف…

آنها که ازو پیاله نوشی بزنند بی هیچ شکی خانه فروشی بزنند از عادت و رسم خویش بیرون آیند بر مدرسه بگذرند و دوشی بزنند

اسرار خرابات کسانی دانند خود را زوجود خویش بیرون دانند بر صدر خرابات نشیند هشیار پر کرده شراب وصل می گردانند

ماییم که آیت صواب از ما شد ما غرقه در آتشیم و آب از ما شد از بهر تفرّجی به میخانه شدیم صد کوی خرابات خراب از ما شد

هان ای ساقی درافکن آن باده به جام باشد که شوم پخته از آن بادهٔ خام سرمست به کام دل بپویم دو سه گام تا کی غم نام و ننگ و …

هر خسته که در مصطبه مسکن دارد دودی زمن سوخته خرمن دارد هر جا که سیه گلیم و آواره دلی است شاگرد من است و خرقه از من دارد

زین سان که منم گر تو تویی آخر کار ما را بَدَل سجاده باشد زنّار در پای خودم فتاده بینی یکبار از دست قدح فتاده ور سر دستار

روزی بینی مرا و رندی سه چهار سجّاده گرو کرده به پیش خمّار مستک شده و نعره زنان در بازار کای مدّعیان صلای عشق «اوحد» وار

ای ساقی از آن بادهٔ دوشینه بیار کاندر سر من هست از آن باده خمار مستی چو مرا زخویشتن برهاند آن به که من البته نباشم هشیار

۲/۳