شمارهٔ ۲۳۱ - الخوف
از اوحدالدین کرمانی در دیوان رباعیات - الباب الاول: فی التوحید و التقدیس و الذکر و نعت النبوة
دم با که زنم کنون که همدم بنماند
دل ریش شد و امید مرهم بنماند
من خوش به امید وصل او می بودم
اکنون به چه خوش شوم که آن هم بنماند
نظرات
در حال بارگذاری نظرات
لطفاً صبر کنید...