پرش به محتوای اصلی
اثر

حساب کاربری

دفتر سوم

از مجموعه اشعار مولانا در مثنوی معنوی

۰
دسته‌بندی
۲۲۸
شعر

فهرست اشعار

بخش ۱۱۱ - حکم کردن داود بر صاحب گاو کی جمله مال خود را به وی ده

بعد از آن داود گفتش کای عنود جمله مال خویش او را بخش زود ورنه کارت سخت گردد گفتمت تا نگردد ظاهر از وی استمت خاک بر سر کر…

۱۱۱

بخش ۱۱۲ - عزم کردن داود علیه السلام به خواندن خلق بدان صحرا کی راز آشکارا کند و حجتها را همه قطع کند

گفت ای یاران زمان آن رسید کان سِر مکتوم او گردد پدید جمله برخیزید تا بیرون رویم تا بر آن سِر نهان واقف شویم در فلان صحرا…

۱۱۲

بخش ۱۱۳ - گواهی دادن دست و پا و زبان بر سر ظالم هم در دنیا

پس همینجا دست و پایت در گزند بر ضمیر تو گواهی می‌دهند چون موکل می‌شود بر تو ضمیر که بگو تو اعتقادت وا مگیر خاصه در هنگام…

۱۱۳

بخش ۱۱۴ - برون رفتن به سوی آن درخت

چون برون رفتند سوی آن درخت گفت دستش را سپس بندید سخت تا گناه و جرم او پیدا کنم تا لوای عدل بر صحرا زنم گفت ای سگ جد او ر…

۱۱۴

بخش ۱۱۵ - قصاص فرمودن داود علیه السلام خونی را بعد از الزام حجت برو

هم بدان تیغش بفرمود او قصاص کی کند مکرش ز علم حق خلاص؟ حلم حق گرچه مواساها کند لیک چون از حد بشد پیدا کند خون نخسپد درفت…

۱۱۵

بخش ۱۱۶ - بیان آنک نفس آدمی بجای آن خونیست کی مدعی گاو گشته بود و آن گاو کشنده عقلست و داود حقست یا شیخ کی نایب حق است کی بقوت و یاری او تواند ظالم را کشتن و توانگر شدن به روزی بی‌کسب و بی‌حساب

نفسِ خود را کُش جهان را زنده کُن خواجه را کشتست او را بنده کُن مدعیِ گاو، نفس تُست هین خویشتن را خواجه کردست و مِهین آن …

۱۱۶

بخش ۱۱۷ - گریختن عیسی علیه السلام فراز کوه از احمقان

عیسیِ مریم به کوهی می‌گریخت شیر گویی خونِ او می‌خواست ریخت آن یکی در پی دوید و گفت خیر در پیت کس نیست چه گریزی چو طیر با…

۱۱۷

بخش ۱۱۸ - قصهٔ اهل سبا و حماقت ایشان و اثر ناکردن نصیحت انبیا در احمقان

یادم آمد قصهٔ اهل سبا کز دَمِ احمق صباشان شد وبا آن سبا ماند به شهرِ بس کلان در فسانه بشنوی از کودکان کودکان افسانه‌ها م…

۱۱۸

بخش ۱۱۹ - شرح آن کور دوربین و آن کر تیزشنو و آن برهنه دراز دامن

کر اَمَل را دان که مرگ ما شنید مرگ خود نشنید و نقل خود ندید حرص نابیناست بیند مو به‌مو عیب خلقان و بگوید کو به‌کو عیب خو…

۱۱۹

بخش ۱۲۰ - صفت خرمی شهر اهل سبا و ناشکری ایشان

اصلشان بَد بود آن اهل سبا می‌رمیدندی ز اسبابِ لقا دادشان چندان ضیاع و باغ و راغ از چپ و از راست از بهر فراغ بس که می‌افت…

۱۲۰
۱۲/۲۳