پرش به محتوای اصلی
اثر

حساب کاربری

رباعی شمارهٔ ۱۱۹۵

از مولانا در دیوان شمس - رباعیات

تا زلف ترا به جان و دل بنده شدیم
چون زلف بس جمع و پراکنده شدیم
ارواح ترا سجده‌کنان میگویند
چون پیش تو مردیم همه زنده شدیم

نظرات

در حال بارگذاری نظرات

لطفاً صبر کنید...

شاید از این چشمه نیز بنوشید